Ciężko mi się pogodzić z końcem lata za każdym razem, zdecydowanie nie lubię okresu od listopada do maja. Muszę sobie ten czas umilać wszelkimi możliwymi drobiazgami, typu ciastka, dekoracje, lampki, gdyby w grudni nie było świąt, to nie wiem jak bym zniosła okres zimowy. Jest już wrzesień, więc pojawiają się wszelkie późne zbiory, dynie, patisony, śliwki, późne jabłka i maliny, jeżyny, kukurydza. A skoro są, to trzeba korzystać, najlepsze są właśnie plony sezonowe.
O placku dyniowym usłyszałam jak pewnie większość w TV, gdy bohaterowie jakiegoś filmu czy serialu obchodzili święto dziękczynienia. Nigdy się z nim nie spotkałam w Polsce, ani w sklepie ani u kogoś, nawet nie potrafiłam sobie wyobrazić jego smaku, myślałam przez długi czas,że jest to placek słony, jak wszystko co tutaj się robi z dyni, czyli zupa dyniowa i leczo z dyni. Jest to moim zdaniem zdecydowanie niedocenione warzywo, ponieważ rośnie tutaj pięknie, ale jej wykorzystanie ogranicza się do dwóch potraw. Dlatego postanowiłam spróbować upiec placek z dyni i się przekonać, ponieważ kupić go nie można.
